อีกด้านหนึ่งของดวงจันทร์

ไดอารี่ของวันเสียวๆตากล้อง.....

เมื่อวานซืนแท่บไม่ได้นอน ปั่นงานหนัก ไมเกรนรับประทาน เพิ่งหายจากไข้หวัดใหญ่
เช้าตื่นมา ไปมหาลัย ทำไมรถแม่มมมติดบรรลัย ติดแหงกบนทางด่วนตั้งแต่ด่านเก็บเงิน
ใช้เวลา 50 นาที บนทางด่้วนจากบางนาถึงคลองเตย 
หลุดคลองเตยมาได้แล่นฉิว 
เข้าสายเลย  
  

สืบเนื่องจากช่วงนี้เป็นเทศกาลรับปริญญา
การตระเวนไปถ่ายรูป จึงเป็นเรื่องปกติของเหล่าคนที่ชื่นชอบถ่ายรูปเป็นเรื่องปกติ
ทีนี้ตากล้องแว่นอย่างผม เลยได้มีัโอกาสขึ้นรถตู้ออกต่างจังหวัดครับ 

 

ใช่แล้วนครปฐมนี่เอง !!!
 เหล่าชีวิตคนถ่ายรูป จะมีกระเป๋ากล้องใบควายอยู่เสมอครับ
หนจะสารพัดตั้งแต่กล้อง เลนส์ ฟิลเตอร์ แฟลช แบตเตอรี่
แบตสำรอง เมมโมรี่ โน๊ตบุ๊ค (คนบ้าเท่านั้นที่แบก....) ขาตั้ง กระด้งสะท้อนแสง (แผ่นรีเฟลก)
+หนังสือเรียนตอนเช้า สมุด(โยนทิ้งไปในรถเพื่อนล่ะ)  
หน้ากาก หมวก ครีมกันแดด ปลอกแขน สายรัดเอว ถุงใส่ของใช้งาน ถุงยาง..เย้ยย (อันนี้ไม่มีนะ 55)
 รวมๆโหลดไป ประมาณทหารจะออกรบ   

 

วันนั้นตอนเช้าก็ไปเรียนที่ ม. ตามปกติครับ เรียนมหาลัยนอกเมือง เลิกเสร็จตอนสิบเอ็ดโมง

ทำเวลาไปถึงทับแก้วตอนเที่ยงยี่สิบ เรียกว่าแท่บจะเหาะไปทีเดียว

 

อยู่จนถึงทุ่ม ถ่ายรูปเหนื่อยสัดๆ
ด้วยความรีบ กลับก็เลยขอเพื่อนกลับก่อน ปล่อยให้เพื่อนไปส่งแฟน 
ด้วยความที่เมื่อคืนนอนไม่พอ ไหนจะอ่านหนังสือ(ไร้สาระ)  msn ทำงาน ฮ่ะๆ
เลยกะจะงีบบนรถตู้ซะหน่อย เอาวะ มีเวลาหลับตั้งชั่วโมงกว่า  
นึกภาพออกนะ ว่ารถตู้น่ะ มันอัดคนเบียดขนาดไหน ถ้าขึ้นช้าเหลือเบาะเสริม
มันก็ให้นั่งเบาะเสริมนั่นแหล่ะ ปวดตูด ปวดหลังฉิบ


 

มองไปข้างหน้ารถ โอ๊ะ ยังว่างอยู่ ขอพี่เค้าไปนั่งดีกว่า บอกกระเป๋ากล้องใบใหญ่ช่วยได้ ฮิๆ 
ทีนี้ก็มีพี่หล่อหน้าสวยมานั่งข้างๆ  (คงจะไม่ทันสังเกต ถ้าเจ้แกไม่อาบนํ้าหอมมานั่งให้ดมระยะประชิด...)

คงนึกภาพออกกันใช่ไหม รถตู้ด้านหน้าปกติจะให้นั่งได้ 2 คนติดกัน พี่เขาก็มานั่งข้างๆผมครับ  


....ปวดหัวจิ๊บหายยยยยย  กลิ่นเหมือนไปงาน..วัด บ้านแมร่งเป็นโรงงานทำนํ้าหอมดอกจันทร์หรอไงวะเนี่ย .... ...

...เอ่อ ช่างเหอะ นอนๆดีกว่า เก็บแรงไว้ไป ม.พรุ่งนี้ต่อ หงุดหงิดๆๆ ....

 

มัน: นี่คณะไหนอ่ะ เรา
เรา : !??? เอ่อ คณะสังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์.... ครับพี่ (งงนิดหน่อย กลิ่นนํ้าหอมเจ๊ แร๊งงงงง ปวดเฮด...)

มัน : อ้าว ... ไม่ใช่ที่มหาลัยนี้หนิ เรียนอยู่หรอ
เรา : อ่อครับ
มัน : ปีไหนอ่ะ 
เรา : เอิ่ม 
มัน : นี่มารับปริญญาเพื่อนใช่ไหม
เรา : อ๋อ ถ่ายให้แฟนเพื่อนน่ะครับ แต่ก็รับงานด้วย
มัน : โห รับงานด้วย (ทำหน้าตาสนใจ)
เรา : ไม่หรอกครับพี่ (กูอยากนอนนนนน ><)
มัน : เก่งอะ   (มองกูใหญ่เลย.... )
เรา : ไม่หรอกพี่ ส่วนมากคนที่ชอบถ่ายรูป เค้าก็รับงานแหล่ะ
มัน : ว่าแต่พี่ชื่อ...นะ แล้วน้องล่ะ ชื่อไร
เรา : อีกด้านหนึ่งของดวงจันทร์กั๊บ
มัน : นี่เพื่อนพี่หาตากล้อง วันพฤหัสนี้น้องว่างมะั พี่จะจ้างมาถ่ายรูป  (โอ้ งานๆๆ)
เรา : อ๋อ ไม่ว่างอะ ติดถ่ายให้แฟนเพื่อนแล้วครับ
มัน : อ๋อ เหรอครับ (ทำหน้าผิดหวังนิดนึง)
มัน : ว่าแต่ถ่ายให้บัณฑิตคณะไหนอ่ะ
มัน : บัณฑิตชื่ออะไรเหรอ (รู้ไปทำไมเนี่ย...)


....ณ ตอนนั้น บอกตรงๆว่าอึดอัดมาก เพราะเหนื่อยมาทั้งวัน อยู่ดีๆก็โดนชวนคุย. ...

...ชวนคุยยังไม่เท่าไหร่ แต่ที่แย่ก็คือ พี่เค้านั่งหน้าบนรถตู้ติดกับเรา

ขาสั้นเจ๊แก นั่งเบียดเสียดสีกับขาเราเพระาติดกระเป๋ากล้องใบโตขยับไปไหนไม่ได้

ถ้าติดว่าไม่ได้ใส่กางเกงสแลค(ชุดนิสิต)คงได้สยิวไปแล้ว เนื้อแนบเนื้อชิดใกล้ >< 

...คนทั้งรถตู้ และคนขับอีกเกือบสิบห้าชีวิตคงคิดว่าแกแค่อัธยาศัยดีธรรมดา แต่ไม่สิ sense เรามันบอกว่าไม่น่าใช่ ความสงสัยเริ่มบังเกิด...

 

มัน : แล้วหนิเกิดปีอะไรอะ ปี 3x ปะ
เรา : อืมครับพี่ รู้ได้ไงอ่ะ  (หลอกถามปีกูไปแล้วหนิหว่า)
มัน : อุ๊ยตายเกิดปีเดียวกันเลย ...  
มัน : ต่อไปไม่ต้องเรียกพี่แล้วนะ  
เรา : ครับ (- -)
มัน : ดู ยังอีกนะ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องพี่เลย   
มัน : ว่าแต่เรียน ม.ไหนน่ะเรา 
เรา : มหาลัย xxx
มัน : เ่ก่งนะเข้า ม.นี้ได้ ตอนแรกพี่ก็เลือก ม.นี้แหล่ะ เสียดายไม่ได้.... 

 .....การสนทนาเริ่มขึ้นไปอีกเรื่อยๆตามสเตป ท่ามกลางบนรถตู้ที่วิ่งกลับกรุงเทพยามคํ่าคืน ที่เหมือนราวกับว่าทั้งรถคันนี้มีแค่เรากับพี่หนุ่มหล่อ หน้าสวย กลิ่นนํ้าหอมปาร้า คุยอยู่กับเราแค่เพียงสองคน เปล่าเลย ทั้งรถตู้คนนั่งเต็ม เต็มจริงๆ - -" 

อีกด้านหนึ่งของดวงจันทร์ทำได้แค่หยอดกลับ เอ้ย ถามคำตอบคำ และนิ่ง แต่เจ๊ก็ไม่วาย ชวนผมคุยได้อีก TT..

มัน : ว่าแต่น้องใช้มือถือปะ ใช้ค่ายไรอยู่อะ  
เรา : ค่าย B ครับ
มัน : นึกว่าจะใช้ค่าย A พี่ทำ call center อยู่ไง 
เรา : อ่าา....  
มัน : น้องเคยโทรไป callcenter มือถือ A ไม๊ ที่จะมีให้กด 9 เพื่้อเปลี่ยนภาษา หรือติดต่อ พนง เป็นภาษาxx อ่ะ
มัน : พี่ทำอยู่แหล่ะ ลองโทรมาไ้ด้นะ พี่ทำงานอยู่เวลา... เพื่อจะได้เจอกัน... 
เรา : ..............

.....เล่นกันแบบนี้เลยเรอะ ระหว่างที่เจ๊แกชวนคุย มือเจ๊แกเริ่มกลายเป็นปลาหมึก ขยับไปมาประกอบแอคติ้งการคุย อุ๊ย แม่มม บังเอิญจัง ช่วยเอาสัมผัสสยองออกไปจากแขนกู ข้อมือกูที TT ............

 

มัน : ถอนหายใจหนิ  
เรา : อ่าเหรอครับ
มัน : ....@W$%#^ (พูดเสียงเบา)
เรา : ฮะ ?? ตะกี้พี่ว่าไรนะครับ
มัน : เค้าว่าถอนหายใจแล้วจะอายุสั้น ไม่ดีนะ (เอียงหน้ามาพูดใกล้ๆหูเรา) 
เรา : อ่าครับ (สยองกลิ่นปาก และลมที่เป่ารดใกล้หูจากคำพูดเจ๊ + ตกใจกับเหตุการณ์ตะกี้)
มัน : เครียดรึเปล่าเนี่ย มีไรบอกพี่ได้นะ

เรา : ..........(ยังไม่หายอึ้ง....สงสัยอายุจะัสั้นจริงๆแหล่ะ)
เรา : สงสัยหิวข้าวแหล่ะพี่  (ถ้าจะเครียดก็เครียดเพราะมรึงน่่ะแหล่ะ)

มัน : เอาหนมปังไม๊ พี่เพิ่งซื้อมา 2 กล่อง
เรา : ไม่เป็นไรครับ
มัน : เอาไปเหอะ ไม่ต้องเกรงใจ

.....บอกตรงๆว่าตกใจ เกิดมาเพิ่งถูกกระทำขนาดนี้ เจอหน้าครั้งแรกมันทำกูเสียว ลวนลามกู  ...
...ปวดหัว ไมเกรนจะขึ้น  เพียงสัมผัสยะเยือกที่มือ และลมปาก คำพูดที่พูดเบาๆข้างหู มันทำให้กูอยากจะกระืทืบคนก็ไม่ปาน 

...คราวนี้แน่ใจแล้ว กูโดนจีบแน่นอน  ทำไมมันอึดอัดจังวะ สองคนชิดใกล้ นั่งเบียดกัน ไออุ่นที่ร้อนจนน่ารำคาญ
ความง่วงที่ไม่ไ้ด้รับการตอบสนองนี๊ด  จากตอนแรกที่จะตั้งใจหลับก็กลายเป็นนั่งเอามือกอดอก ด้วยความหวาดกลัวราชสีห์ตะปบเอา เฮือกๆ .......

 

เฮ้อ ประสบการณ์เสียวจริงๆมะ
กลับมาเล่าให้เพื่อน ฟัง เพื่่อนๆเอาไปขำกร้ากที่ ม.กัน อุดตลุด 
ก็ไม่รู้ว่าอีตอนมาถึงอนุสาวรีย์นี่เอาตัวรอดต่อได้ไงน่ะครับ จริงๆ บทสนทนามันยังมีเยอะกว่านั้นอีกมาก
ตลอดเวลา 1.30 ช.ม เจ๊แกชวนเราคุย  ถามเรื่องแต่ของเราตลอดทาง เฮ้อออ ตูอยากบ้า!!!   


กลับบ้านนอนเป็นตายจริงๆอ่ะ

 

edit @ 16 Jul 2009 03:37:12 by behindthemoon