อีกด้านหนึ่งของดวงจันทร์

 

เรื่องมีอยู่ว่า  วันนี้แรดไปมาบุญครองมา
แต่ตังไม่มีสักแดง แห้งติดเป๋า อยากจะหนีตามน้องเต้ย ดูกาลิเลโอ
ตังเหลือยี่สิบทำไงดี  

นั่นสิจะทำไงได้

ATM คำตอบสุดท้าย
ตู้มหัศจรรย์ ฝากเงินเอาไว้อีกที แต่ไปกดเงินที่ไหนก็ได้
เสียบบัตรเข้าไป จิ้มทีสองที ตังก็ออกและ  

มหัศจรรย์เนอะ(แต่เครื่องพิมพ์แบงค์น่าจะดีกว่า น่้ะ ฮ่ะๆ)
วันนี้กดเงินมา เสียบบัตร ทำรายการ กดตัง กดถอนด่วน
เครื่องขึ้นทำรายการ หน้าจอขึ้นว่า
กรุณารอสักครู่
please wait ....

ก็รอ
และก็รอ

 เอะ ทำไม มันนานจัง
.............
......................
.............................

รอสักครู่้ของแม่มมม นี่กี่นาทีวะ

ด้วยความที่เอทีเอ็มนี้เป็นตู้ของธนาคารอันดับหนึ่่่งของประเทศ
เจ้าของใหญ่ที่สุด.....ก็ไม่แปลกเลย ที่คนจะเริ่มมาต่อคิว

ความกดดันเริ่มทวีคูณ

นิ้วเริ่มเคาะตู้เป็นจังหว่ะ rock n' roll ตึก ตึก ตึก ตึก . . . ตึก

คนข้างหลังเริ่มมาต่อคิว

ผ่านไป และก็ผ่านไป

เข็มวินาทีเดินไปอย่างช้าๆ คนที่มารอ คนสองคนเริ่มรอไม่ไหว หายไป
บ้างก็ไปกดตู้ธนาคารอื่นข้างๆ  คนใหม่เริ่มเข้ามา
ความกดดันทวีถึงขีดสุด  "ถ้ามันแดกบัตรเราละ จะทำไง
บัตร ATM อีกใบก็ตังไม่พอค่าตัวน้องเต้ยแน่ แล้วจะกลับบ้านไง
จะไปขอตังใครกลางสยาม...."

ในที่สุด

..............

..........

.....

.

 ปึ๊งงงงง มือหวดไปที่ตู้อย่างแรง

(ฟิวส์ขาด)  

 

ปี๊ป ปี๊บ

หน้าจอขึ้นเป็น connections off

อ้าวเวร ใครสะัดุดสาย lan วะ - -

 

วกกลับมาตอนกลับบ้านตอนเย็นต่อ

ด้วยความเร่งรีบ ลงจากรถไฟฟ้ามาด้วยความมึนงง ก็มีป้าที่ไหนไม่รู้ เดินมาจับชายเสื้อที่อกเรา
แล้วก็ชิงพูดๆ ด้วยความมึนงง (อารมณ์ประมาณฝรั่งมาพูด excuse me)

ป้า: นี่หนู ป้าเดินมาทั้งวันแล้ว ข้าวยังไม่ได้กินเลย เหนื่อยมาก
เรา : !??? เอ่อ  (งงนิดหน่อย จะขอตัง??...)
ป้า : ป้าเดินทางมาซื้อเสื้อไปขายที่ราชบุรี แต่ทำกระเป๋าตังหาย
เรา : ......อ่า แล้วไงอะครับ (กำลังคิดว่าทำไงดี พาป้าไปสถานีตำรวจดีไหม)
ป้า : ป้าขอตังคนมาสิบคนแล้ว ยังไม่ไ้ด้เลยสักคน ....
เรา : เอิ่ม งั้นป้าครับ ผมมีให้ 20 บาท...ป้าไปขอคนอื่นต่อเหอะ (ป้าครับ มุกนี้เก่าแล้วล่ะ แต่เอาเหอะเผื่อเจ๊แกลำบากจิง....ให้ 20 บาทก้ได้ฟร่ะ)
ป้า : นี่ก็สองทุ่มแล้ว ป้าต้องไปขึ้นรถที่สายใต้ รถมันหมด 4ทุ่มนะ
เรา : (อึ้ง ....)
ป้า : วันนี้ป้าเดินมาทั้งวันเลย ไปบ้านเพื่อนป้าที่อยู่กรุงเทพ แต่ก็ย้ายไปแล้ว  ATM ป้าก็ไม่มี หายไปกับกระเป๋าเงิน โทรศัพท์มือถือก็ด้วย
เรา : แต่ผมไม่ค่อยมีเงิน........ (ได้ยินคำพูดนี้จากที่ตอนแรกที่ระแวง ก็เริ่มคิดว่าเค้าอาจจะเดือดร้อนจริงก็ได้)
ป้า : ป้าขอยืมค่ารถหนูก่อนได้ไหม นะ 165บาทเอง  เอาเลขที่บัญชีมา เบอร์โทรหนูมา เดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าโอนให้สิบโมงนะ
เรา :  .......
ป้า : คนเมืองหลวง ไม่ค่อยมีนํ้าใจเลย.... (ตัดพ้อ.....)
เรา :  .......(ป้าเห็นคนเมืองหลวงต้องมีกะตังติดเป๋าเกินร้อยทุกคนหรอไงวะ)

เจอแบบนี้ทำไงดีวะเนี่ย ปวดกบาล จะไม่ให้ ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงมา ก็ใจร้ายไปไหม  

 มันไม่ใช่เรื่องเราไม่มีตังหรอกนะ เงินขนาดนี้กินอาหารญี่ปุ่นยังกินได้(แพงกว่านี้ด้วยซํ้า) นั่งแท็กซี่ไปมหาลัยยังจ่ายได้
 แต่นั่นมันก็แลกกับอรรถประโยชน์ ให้รางวัลกับชีวิต  
จริงอยู่ ชีวิตจะเป็นสุขถ้าเรารู้จักให้ทาน แต่ก็นะมันจะเจ็บใจกว่า ถ้ามารู้ทีหลังว่าถูกหลอก !!!

 

บ่นซะยืดยาว สรุปว่า

ATM

- วันนี้สุดท้ายก็ได้กดเงิน
- ลืมเช็ควงเงินแหล่ะ เพราะกดไปตอนแรก 2พัน มันขึ้นทำรายการแล้ว
- ตู้ ATM ที่สอง สลิปก็หมด ด้วยความรีบเลยลืมดูยอดอีก!!!  
- เพิ่งรู้ว่าต้องใช้ความรุนแรง ถึงจะคืนบัตร
- ถ้าไม่มีกล้องวงจรปิด และผู้คน คงได้เข่ากระัทุ้งตู้ไปล่ะ
- เผลอทุบตู้ดังไปหน่อย อายมาก - -

 คุณป้า

- สุดท้ายให้ป้าไป 300 ค่ารถ + ค่ากิน แถมด้วยกระดาษจดเบอร์มือถือ เลขที่บัญชี
- ให้ไปเพราะไม่มีเศษย่อยเศษยี่สิบต้องใช้เข้าบ้าน ไม่งั้นจะให้ 250
- คิดว่าเป็นการซื้อหวย วัดดวงครั้งที่สามในชีวิต
- ถ้าถูกหวยก็ได้เป็นคนดี สุขใจ ได้ตังคืน
- ถ้าพลาดถูกกินก็เป็นคนซื่อ(บื้อ) แลกกับได้รู้ว่าป้าคนนี้มิจฉาชีพ + เสียตัง300
- เอาน่ะ ที่ตังจีบสาวหมดเยอะกว่านี้ยังถลุงได้ ....
- เงินทองน่ะ กว่าจะหาได้ เหนื่อยฉิบหา_ 

 

ป.ล จขบ เคยทำบุญให้ตังคนไปสองครั้งในชีวิต แล้วก็มารู้อีกทีว่าแมร่งสิบแปดมงกุฎ - -a
มุกขอตังกลับบ้านนี่แหล่ะ ให้เงินไป ผ่านไปอีกสามเดือน เจอมันคนเดิม มาขอตังเพื่อนเรา (จำเราไม่ได้เรอะ)....
พอรู้ปุ๊ป แท่บคลั่ง แม้ตอนนั้นจะให้มันไปแค่ห้าสิบก็ตาม เสียความรู้สึกที่สุด.... 

edit @ 28 Jul 2009 14:29:16 by behindthemoon